De lege piste in het museum riep vooral een verwachting op. Er verschenen tijdens de tentoonstelling steeds meer rekwisieten in de ring en museumbezoekers woonden soms onverwacht een repetitie bij. Gedurende drie maanden werd door middel van affiches een afsluitende onemanshow aangekondigd. Op 15 februari 2009 kregen honderden bezoekers gratis toegang tot de 7 voorstellingen waarin onbevangen enthousiasme bij het publiek en mijzelf, de boventoon voerde. Met Russische muziek, trekrotjes, imitatiebenen, een balkon, een kist, ladders, een hoepel en een draaiende Yuca werd er naar de climax toegewerkt; een minipaardje dat veranderde in een aangepast citaat van Nietzsche, wat vervolgens weer een vergezicht werd.